از من که بگذریم

قصه های گوناگونی است میان کوچه های این شهر

از تو که بگذریم

دنیا تمام می شود

کمی با من مداراکن

کمی،گاهی به یادم باش

بدون هیچ شکی گهگداری  عاشق من باش

بیا گاهی دمی در پیش من بنشین

صدایم کن و زنجیر از لبم بگشای

بیا ابری شو از تدبیر

ببار از عشق

ببار از بودن و بودن

بیا باران بگیر بر شیشه ی این دل

بیا آیینه ی ما را نمایان کن

بیا ای یار دیرینم

بزن بر ساز عشق هر دم

که شاید ناگهان یک پلک

میان چشم رنگینت

مرا جایی نشان دادی

من از عاشق شدن لبریز

میان گیسوانت گیج

به دریای نگاهت ساحلی خاموش

تو ای آرامش جانم

کمی با من مدارا کن

که دریا هم به ساحل می رسد آخر

بعد یک مدت سرد

تپش خیال من

 قلم مُردم ُ باز زندگی داد

توی این بُهبُه های بی رئیس

وسط ثانیه های بی شمار

تک وتنها بی کلام

میون حرف های بی دلیل بودم

قطره قطره این سکوت ُ کشتمُ

قطره قطره کاغذم سیاه شدُ

قطره قطره به خودم می رسیدم

میون خط خطی های کاغذم

آره انگار یکدفه ، توی یک نقطه عطف گیر افتادم

آره انگار،

 وقت ایثار و جنون بود

وقت یک تلنگر سخت

وقتی که فکری مجرد برسه به خونه ی بخت

پُر شور و اشتیاق ،

اومدم با قلمم، چیزی رو ثابت بکنم

که بگم دنیای ما کثیف شده

که بگم آدمی نیست آدمکا

آره آره، نقاب قشنگتونو بردارید

چهره تونو نمیتونیم ببینیم عروسکا.

*

توی  سردرگمیم

که کجای فرض ما راست بوده

مشکل از کیست؟

مشکل از حل سوال؟

سایه ای روی نوشتم جاشُ باز دوباره پیدا میکنه

آره انگار قلمم رو خیس شک کرد

و دوباره ناگهان باز،

سینه ی سرد سکوت

 قلمم رو پیش خود برد

توی این حوالی بودم،

توی پیچ نقطه ی عطف

پُر ابهامم وشک،

پُر تردید و سوال

ودوباره باز هم باز

ای خیال خوش خیالم

به ته خط من رسیدم

به ته خط من رسیدم

 س.ک

بیا با من بشین ای دوست

 دلم را در دلت جاکن

هوای خانه ام ابریست

محبت کن  دلم وا کن

من از پرواز بی سودم

در این خانه صدایی نیست

چو اشک شمع گریانم

ولی افسوس یاری نیست

مثال قلب من با عشق

حکایت درد پر دردیست

میان ما غم و د شنه

وصال ما تن خونیست

چه باشد سود در گفتن

که دردم را فزون آید

وفا در بین ما هرگز

که گاهی سر به زیر آید

من اینجا خوب میدانم

درون قلب من غوغاست

در این تصویر نمیگنجد

تبسم جنس نا پیداست

سکوتم را شکستی تو

به تو گویم به یادم باش

تو هم از جنس ما هستی

منم گلدان توهم گل باش

س.ک

در روزهای آفتابی گرم تابستان

بر روی نیمکتی خالی تکیه داده ام

و به این می اندیشم

 فرقی نمیکند

آفتاب از هر سو بر آید

نمیدانم حکایتش درچیست

که سایه ها رویشان را بر می گردانند

حس سرمای بی حساب در پاشویه ی تنی تب زده

ولرزش های مدام در سینه ای پر جوش

از شرح حال خودم که میگویم

ناگهان سایه ام نیز مردد میشود

عزم جدایی پیدا میکند

آه،آری

حس سرمای من که بی خود نیست

سایه ام که به من دروغ نمیگوید

راستی  ,اینروزها ازمرگ چه خبر؟

نیمکتی خالی در  کنار درختی استوار آرام نشسته است.

حسادتش را بر می انگیزد

              وقتی که ابر با آن پوستین مهربانش درخت را در آغوش میگیرد.

   بیا 

         پایین تر  

             در این سرما من هم نیاز به هم آغوش دارم   

س.ک